Bence daha çok bireylerin koloni için olan değeri ile alakalı. Farklı bir bakış açısı olarak pheidole, nylanderia jaegerskoldi, monomorium(subopacum-pharoansis gibi türleri) veya tetramorium(özellikle bicantarum gibi türler) gibi cinslerde işçi birey sayısı bazen de gyne sayısı binlere hatta on binlere ulaşabildiği için bireysel değer çok yüksek olmamalı, yani olgunluk popülasyonu 1500-2000 birey olan bir koloni için bir tek işçi kaybetmek olgunluk popülasyonu 15.000-20.000 bireyi ve hatta daha fazlasını bulan bir koloniye nazaran daha büyük bir sorun. Camponotus kolonileri de çok inanılmaz sayıları bulmuyorlar genelde. Şimdi asıl meseleye gelelim, yüksek birey sayılarına sahip koloniler tek bir sıra halinde direkt olarak besine doğru hücum ederek ya besini yuvaya götürüyorlar ya da besinin üzerinde birikip onu tüketiyorlar. Bu esnada farklı bir koloni veya avcı aynı kaynağı tüketmeye çalışırsa ana koloni fazlaca kayıp verme riskini zaten göze almış oluyor. Ama düşük birey sayısına sahip aynı zamanda bir de genç olan bir koloni bu tarz riskleri göze alamaz diye düşünüyorum. Yani koloninizin bu davranışı tamamen içgüdüsel olarak düşük risk faktörüne sahip bir yöntem seçmiş.
Kaynaklar:
https://doi.org/10.3389/fetho.2024.1341120
https://doi.org/10.1371/journal.pone.0039427
https://doi.org/10.1111/j.1365-2311.2007.00950.x
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC2915909/
(Ben bu yazıyı yazarken pogonomyrmex cinsi üzerinde yapılan araştırmada belirtildiği gibi besin kaynağının durumu ve erişilebilirliğini bir faktör olarak almamışım)
